เมืองมายา มายาเมือง

เห็นสวยๆอย่างนี้มันก็แค่โชว์น่ะนะ กินก็ไม่ได้

เมื่อพูดถึงคำว่าเมือง ทุกคนก็จะคิดถึงภาพของตึกรามบ้านช่อง รถรามากมาย ความสะดวกสบายหรูหรา และนึกเอาว่าเป็นเมืองแห่งโอกาส ที่ผู้คนแต่งตัวสวยๆ ออกจากบ้านไปทำงานสบายๆ มีเงินใช้ มีรถขับ มีบ้านหรูๆอยู่ มีมาตรฐานในการดำรงชีวิตสูง ทำงานห้องแอร์เย็นฉ่ำ ขนาดออกกำลังกายก็ยังอยู่ในห้องแอร์ ไม่ต้องตากแดดตากฝนเหมือนเกษตรกร

ภาพแห่งความเป็นเมืองที่กลายเป็นมาตรฐานชึวิตที่ทุกคนใฝ่ฝันและกระเสือกกระสนดิ้นรนหานั้น เป็นภาพลวงสื่อนำเสนอออกไปเพื่อที่จะขายของ เพื่อที่จะกระตุ้นกำลังซื้อ เพื่อที่จะให้ผู้บริโภคกลุ่มเป้าหมายได้กระเสือกกระสนไปให้ถึงมาตรฐานที่ได้จัดตั้งขึ้น และมาตรฐานเหล่านี้จะสูงขึ้นเรื่อยๆ นัยว่าสร้างมาตรฐานใหม่ให้สูงๆเข้าไว้ เพื่อให้ทุกคนดิ้นรนแสวงหา สินค้าต่างๆก็จะได้ทำยอดขายได้ กอบโกยได้เยอะๆ โดยไม่ได้สนใจว่า ใครจะต้องเป็นหนี้ ใครที่วิ่งตามไม่ทัน หรือขยะจากสินค้าเก่ามันจะล้นโลกเร็วแค่ไหนกับสิ่งฟุ่มเฟือยต่างๆที่ประกอบฉากขึ้นเป็นเมืองๆหนึ่ง

ความดัดจริตบนความเรียบง่าย

ว้าว! ชีวิตช่างเรียบง่ายจริงๆ...

ผมเชื่อว่าทุกคนคงใฝ่หาความเรียบง่ายในชีวิตกันอยู่แล้ว

และเราคงเคยเห็นดารา เศรษฐี ไฮโซมากมายที่ออกรายการโทรทัศน์ เพื่อแสดงให้เห็นความเรียบง่ายของชีวิตตน แสดงให้ดูว่าเป็นคนติดดิน หลายคนก็เลยนึกชื่นชมในใจ

แต่ถามจริงๆว่า ถ้าไม่มีเงินแล้วจะเรียบง่ายไม่ได้เลยหรือ? แล้วเบื้องหลังความเรียบง่ายของเขาเหล่านั้นเป็นความเรียบง่ายจริงๆหรือดัดจริตกันไปเอง?

ความเรียบง่ายจริงๆนั้น มันไม่มีอะไรที่ยุ่งยากอยู่เบื้องหลังหรอกครับ ก็แค่ความเรียบง่ายธรรมดาที่ไม่ต้องขึ้นกับเงื่อนไขใดๆ เป็นความเรียบง่ายที่ไม่ต้องไปพยายามว่า มันจะต้องเรียบง่ายแบบนั้นแบบนี้ ต้องเรียบหรูดูดีมีสไตล์ในแบบของฉัน แบบนั้นไม่เรียกว่าความเรียบง่ายหรอกครับ เป็นได้แค่ความดัดจริตบนความเรียบง่ายเท่านั้น และความดัดจริตนี้ก็มีต้นทุนของมันอยู่