หัดยืนบนขาตัวเองที่ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติสองสลึง ตอนที่ 2(จบ)

ก่อนหน้าที่ผมจะมาอบรมเกษตรธรรมชาติที่สองสลึงนิ้ ผมมีภาพของเกษตรกรในหนังไทยสมัยก่อนที่วาดภาพเอาไว้ว่า เกษตรกร(หรือชาวนา)ไม่อยากให้ลูกมาลำบากทำการเกษตรแบบตน จึงส่งให้ไปเรียนสูงๆในเมืองแทน

ภาพชาวนาโพกผ้าขาวม้าถือจอบถือเสียมกำลังขุดผืนนาที่แห้งผากท่ามกลางแดดร้อนเปรี้ยง ลงจอบดังแก๊งๆ ทำให้ผมด่วนสรุปไปแล้วว่าอาชีพเกษตรกรนั้นลำบากแสนเข็ญกว่าจะได้เงินสักบาท แถมโดนกดขี่จากนายทุนอีก จึงเป็นอาชีพที่ไม่น่าทำอย่างแรง

แต่...นั่นเป็นภาพเก่าๆที่เราถูกฝังหัวเอาไว้ครับจวบจนได้มาอบรมเกษตรธรรมชาติที่นี่ ภาพทั้งหมดที่ว่านั้นถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น

เพราะอะไรครับ?

อย่างแรกคือเพราะความอุดมสมบูรณ์ของผืนดินเกษตรธรรมชาตินั้นให้ทุกสิ่งทุกอย่างได้จริงๆ ให้ทั้งพืชและสัตว์ที่เป็นอาหาร ให้ทั้งไม้ที่เราสามารถนำไปใช้งานได้ หรือแม้กระทั่งสร้างบ้านจากดินก็ได้ง่ายๆใช้เงินไม่มากมาย เรียกว่ามีทุกอย่างที่จะปลดแอกเราจากระบบทุนที่เอาแต่ผูกมัด กดขี่ เบียดเบียน สูบเลือดเนื้อ และพยายามจะมีส่วนร่วมกันเงินในกระเป๋าเราอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ

หัดยืนบนขาตัวเองที่ ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติสองสลึง ตอนที่ 1

หลายคนอ่านหัวข้อบทความแล้วอาจจะพาลเข้าใจว่าเป็นบทความเล่าเรื่องประสบการณ์กายภาพบำบัดของผู้เขียนแหงๆ

จะใช่ก็ว่าใช่ เพราะทุกวันนี้สัญชาติญาณการพึ่งตนเองของเรามันง่อยเปลี้ยเสียขาจนแทบจะพึ่งตนเองกันไม่ได้อยู่แล้ว เรียกว่าเป็นผู้พิการในการพึ่งตนเองก็คงจะได้